Woensdag 28 januari 2026
Gisteren, dinsdag 27 januari, vertrokken we rond 13:30 vanuit Ouddorp richting Amsterdam. Samen met Job gingen wij alvast een week vooruit, zodat volgende week – bij gezondheid – Mama, Jacob, Tjeerd en Niels-Jan zouden vertrekken.
Met zes koffers vol spullen voor Kenia arriveerden we ruim op tijd op de luchthaven. Alles verliep soepel: het was nergens druk, de koffers waren perfect op gewicht en we hoefden niets uit te pakken. Alleen een schaar in Pieks handbagage werd weggehaald. Logisch… wie neemt er nu zo’n joekel van een schaar mee in de handbagage? Foutje kan gebeuren.
Bij de gate was het flink druk. Vanachter het glas zagen we hoe het vliegtuig werd volgeladen. Al snel kregen we te horen dat de vlucht vertraagd was. Eerst een kwartier, toen een half uur, en uiteindelijk werd gezegd dat het vliegtuig pas om 21:00 uur zou vertrekken. We haalden nog een bakje thee en wat lekkers en namen plaats bij het raam.
De taxi die ons de volgende ochtend zou ophalen, wilden we alvast op de hoogte brengen. Maar voordat we daar iets aan konden doen, kwam het bericht: de vlucht was definitief gecanceld.
Even stil… en toen brak de chaos los. Mensen gingen bellen, sommigen huilden, en iedereen zocht naar antwoorden. Jacob, onze ticketboeker, werd gebeld, terwijl anderen in de rij stonden of druk met reisbureaus en het thuisfront aan de telefoon zaten. Het personeel wist zelf ook niet precies wat er aan de hand was, dus wachten was het enige dat kon.
Uiteindelijk werd geadviseerd om naar beneden te gaan en ons te melden. Daar werd een nieuw ticket geboekt en een hotelovernachting geregeld. De koffers kregen we niet mee, maar die zouden de volgende dag automatisch in het vliegtuig komen.
Buiten stonden de taxi’s en bussen klaar, maar volgeboekt, dus wij moesten even wachten. Zonder jassen, die we meegegeven hadden aan het thuisfront, was het flink koud. Rond 22:30 uur kwamen we aan in het hotel, waar we tot 12:00 uur mochten verblijven.
De volgende ochtend namen we de bus terug naar Schiphol. Dit keer zonder koffers, wat een stuk minder sjouwen was. Gelukkig hadden we wat schoon ondergoed in onze handbagage gedaan, dus we hoefden alleen een borstel en gel voor Job te kopen. Zoals altijd reist Piek met flink wat tassen, maar deze keer kwamen ze uitstekend van pas. : )
Na uren wachten – wachten – wachten was het dan eindelijk tijd om te gaan boarden.
Het vliegtuig stond klaar, alle documenten werden gecheckt en we mochten het vliegtuig in.
Helaas zaten we echt verschrikkelijk krap, we hadden namelijk een plekje vrij vooraan vooraf uitgekozen. Zodat we snel het vliegtuig uit zouden komen, omdat we dan de volgende vlucht naar Mombassa niet zouden missen.
Dit alles was niet meer van toepassing, want we hadden een nieuw ticket. Dus nieuwe tijden, en die waren veel later.
Na een lange vlucht, gelukkig rustig, zijn we geland in Nairobi.
Hier konden we toch enigszins rustig aan door de paspoortcontrole en konden we de koffers opzoeken.
Vaak moeten ze hier open, maar deze keer hadden we weer eens geluk en konden we zo doorlopen.
Bij de volgende vertrekhal aangekomen, kwamen we erachter dat we echt nog heel lang moesten wachten.
Bij de balie waar we onze koffers moesten afgeven, hebben we de situatie uitgelegd. Helaas zat het vliegtuig dat we normaal gesproken altijd hebben helemaal vol. Maar er was nog wel plek bij Jambojet.
Eerst was het nog even onduidelijk of de koffers mee mochten, want we hadden zes grote ruimbagagekoffers.
Maar eind goed, al goed: we zaten rond half 9 Keniaanse tijd in de lucht richting Mombassa.
Waar we rond 10:15 uur veilig aan de grond kwamen.
De taxi stond al te wachten, koffers erin en op naar ons verblijf voor de komende drie weken.
Onderweg was er zoals altijd veel te zien.
Het verkeer alleen al is een belevenis op zich.
Aangekomen bij ons verblijf zijn we na een heerlijke douche richting de bank gegaan voor Keniaanse shilling.
Daarna huurden we een motor, ons vervoersmiddel voor de aankomende weken.
Het is ontzettend warm, boven de 31 graden. Dus dat is heerlijk.
We hebben boodschappen gedaan en hopen morgen bij gezondheid naar de kinderen te gaan.
Het team van Ruth’s Shelter te verwelkomen, de leraren, etc.
Ondanks dat het maar drie maanden geleden is, hebben we iedereen enorm gemist.
Hopelijk kunnen we verder met het realiseren van de dining, maar ook weer voor alle kids een ei koken hoort erbij.
Tot morgen bij gezondheid.
