Donderdag 23 juli

Vanmorgen konden we niet wachten om naar de school te gaan.

Als eerste doken we de dining in, want daar waren ze alweer vroeg begonnen.
De waaiers werden opgehangen en de elektriciteit werd aangesloten.
De vloer werd voor het laatste stukje afgewerkt en de keuken is bijna betegeld.

Een typisch Keniaans grapje was dat de tegels voor de muur niet als werkblad gebruikt konden worden.
En dus werd besloten even naar Mombasa te gaan voor de juiste tegels.
Daar is vervolgens de hele dag over gedaan, want er was weinig op voorraad. 🙂

Gelukkig konden er genoeg andere dingen gedaan worden, maar wij kunnen natuurlijk niet wachten om alles in te richten en de dining in gebruik te nemen.

De kinderen komen iedere dag langs de dining, want de lokalen en de oude keuken zitten er precies tussen.
Af en toe wordt er naar binnen gespiekt en kijken ze vol trots dat ze daar straks mogen zitten.

Vandaag waren er weer examens, dus werd er hard geblokt.
We keken een poosje mee bij de allerkleinsten. Zo bizar wat die allemaal al leren en weten.
Zo zitten er drie kinderen in de playgroup die nog maar twee jaar zijn. Ze weten de kleuren uit hun hoofd en kunnen heel netjes binnen de lijntjes kleuren.
Zo schattig om te zien.

Ook zij moesten examens maken.
Per drie moesten ze voor het bureau van de juf staan en dan kregen ze een papier voor zich met de opdrachten.
Er lagen wat potloden en gekleurde krijtjes.
Ze kregen bijvoorbeeld de opdracht: kleur de rok geel. Of: trek met een potlood de stippeltjes over.
En de andere 33 kinderen? Die wachten keurig op hun beurt, zonder speelgoed en zonder enig commentaar.

Gisteren kregen we heel mooi en bijzonder nieuws: de prothese van Fahima is klaar.
Achter de schermen waren we daar al een poosje mee bezig.

Voor degenen die het nog niet weten: Fahima is een meisje dat bij ons sponsorprogramma hoort.

Sinds juli 2024  kregen wij een ontzettend teleurstellend bericht dat Fahima zeer ernstig ziek was.
Omdat ze al een poosje niet op school was, is Albert, een van onze keukenmedewerkers, thuis gaan kijken.

Wat hij daar aantrof, is niet in woorden uit te drukken.
Dat beeld en die omstandigheden waren echt afgrijselijk.
Ze had een enorme wond aan haar voet en ze had heel erge buikpijn. Hoge koorts en ze was verschrikkelijk zwak en ziek.

We twijfelden geen moment en stuurden haar meteen door naar Patroba.
Die verwees haar direct door naar een ziekenhuis en daar werd meteen heel daadkrachtig gehandeld.
Haar beentje werd geamputeerd en er werden allerlei onderzoeken gedaan.

Wat begonnen was met een wondje aan haar voet, was gaan ontsteken en door de slechte hygiëne en de omstandigheden zat het vol met ongedierte.
Echt een verschrikkelijke situatie moet dit geweest zijn. Daarnaast had de ontsteking zich over haar hele lichaam verspreid en had ze kanker in haar buik.
De dokters vonden het niet meer verstandig de wond schoon te maken en er zat maar één oplossing op: amputeren.
Dat is achteraf haar redding geweest, want daarna was de infectie direct onder controle. De kanker kon mede door behandelingen in Mombasa behandeld worden.

Door de bijzondere steun vanuit Nederland, dankzij sponsors, kon dit allemaal mogelijk worden gemaakt.
Ze heeft een heel lang traject achter de rug van wel twee jaar, met ziekenhuisbezoeken en het herstellen van deze grote impact.
Zo’n jong meisje, zonder ouders opgegroeid… achtergelaten bij haar oude oma, samen met haar zusje.

Vorige reizen mochten we voor haar een rolstoel meenemen vanuit Nederland, ook gekregen van lieve sponsors.
Via via kwamen we terecht bij een apotheek/dokterspraktijk hier in de buurt, waar we een po stoel ( zittend toilet) kochten en ook een kruk.
Door wat aanpassingen in de klas en het vervoer kon en mocht ze iedere dag naar school.

Het heel bijzondere van alles is toch wel dat er bij deze dokterspraktijk over Fahima werd gesproken. Destijds kregen we een kaartje mee van een ziekenhuis waar ze protheses maken. Mocht Fahima daar ooit voor in aanmerking komen, dan zou dit een goed adres zijn.

We namen contact op en kwamen er tijdens een vergadering op school achter dat een van de bestuursleden van de school waar wij de keuken hebben, CEO was van dit ziekenhuis.
We deelden onze zorg en Fahima mocht langskomen voor een afspraak.

En vandaag was het de dag dat we de prothese mochten ophalen.
Samen met Albert en Fahima reden we naar het ziekenhuis, een klein uurtje hier vandaan.
Daar werden we direct geholpen door een hele lieve arts.

Omdat het echt iets heel bijzonders en unieks is, stond de ruimte ineens helemaal vol.
De prothese werd gepast en alles werd uitgelegd.

Het is een wonder dat niet haar hele been is geamputeerd, maar net onder haar knie.
Als Fahima de oefeningen opvolgt en de wilskracht er is, hoeft het niet lang te duren voordat ze ermee overweg kan.
Hoeft ze geen kruk meer te gebruiken en kan ze net als haar klasgenootjes en haar zusje tussen de andere kinderen naar school.
Lopen, rennen en, als de Heere het geeft, opgroeien met deze fijne aanpassing.

Toen we terug naar de school reden, waren we er allemaal stil van.
Op school keken de kinderen met grote ogen en vol verbazing toe toen Fahima haar prothese omdeed en een rondje liep.
Eerst hand in hand met een van ons, maar daarna wilde ze zelf! Zo bijzonder.

Het is zo mooi hoe sommige dingen gaan.
Hoe je kunt terugblikken op hoe alles loopt. Niet zoals wij het willen of op onze manier.
Natuurlijk heeft dit mede door de sponsors in Nederland allemaal kunnen plaatsvinden.
Maar het is de Heere die alles ziet en ook alles zo heeft bestuurd.

Omdat Fahima maar één schoen mee had, kon er niet goed geoefend worden. Omdat ze het ook best spannend vond, loopt ze nog niet stabiel maar erg houterig. Wat heel erg logisch is.
Maandag hoopt ze samen met Albert terug te gaan en zal de arts haar tips geven en haar trainen om zelf de prothese aan te doen, maar ook hoe ze haar spieren opnieuw moet leren gebruiken.

Ze ziet Albert echt als haar vader, die in alle liefde, geduld en zorgzaamheid voor haar zorgt.

Het is echt niet vanzelfsprekend dat dit zo gaat.
Zo hebben we nog een ziek meisje op school. Ook haar moeder is uit beeld en ze woont bij een familielid.
Maar gelukkig is het keukenpersoneel zeer alert en weten ze precies wanneer het kleine meisje medische zorg nodig heeft.

Zo meldde afgelopen week een juf dat er een ander meisje ook ziek is.
Ze tobt al weken met haar gezondheid.
Ook zij kon langs dokter Patroba en de nodige zorg krijgen.

Het bijzondere van alles is ook weer de naastenliefde.
Haar moeder had eindelijk een baantje en moet iedere dag vroeg op en maakt lange dagen.
Annah, een van de keukenmedewerkers die met haar naar de dokter is geweest, heeft haar nu al twee dagen in huis genomen.
Zo kan haar moeder haar baan behouden en toch inkomsten krijgen.
Het meisje krijgt de medische zorg en Annah kan een oogje in het zeil houden.
Vandaag vertelde Annah dat het al veel beter ging met de kleine meid dankzij de medicatie.

Er is veel zorg en veel leed hier in Kenia.
Maar ook mooie momenten en vreugdevolle dingen.
Ondanks onze gebreken zijn we dankbaar dat we iedere dag de kracht en gezondheid mogen krijgen om ons werk hier te mogen en te kunnen doen.
Mede door steun vanuit Nederland, sponsors en giften kunnen we de mensen en de kinderen hier helpen.

Toen we vanmiddag nog even zomaar een poosje met de kinderen speelden voor de klassen, ze blij waren met niets, zomaar een kring maakten en in de felle zon met elkaar zongen, beseften we maar al te goed hoe dankbaar deze kinderen zijn met weinig tot niets.
We gunnen ze allemaal liefde, aandacht, voedsel en onderwijs.
Maar bovenal het allerbelangrijkste: een nieuw hartje.
Dat ze de Heere mogen zoeken in hun jonge leventjes. En Hem mogen vinden.

Want zoals de woorden op de schoolbankjes en de schoolmuur:

Zoek Jezus vroeg, zoek Jezus veel, want wie Jezus heeft, die heeft genoeg.

Een hele lieve, warme groet,

Job & Piek