Donderdag 30 juli

Na een enorm drukke dag gisteren besloten we vandaag wat later naar de school te gaan.
We kwamen net voor de lunch aan en het plein stroomde alweer aardig vol.
De kinderen hadden namelijk in de ochtend een beker porridge gekregen en mochten rond lunchtijd weer terugkomen voor een bordje rijst met bonen.
Het is namelijk vakantie voor de kinderen in Kenia. Dit betekent: geen school!
Uniformen zag je daarom ook niet, maar nu zagen we de kinderen in hun eigen kleding.
Met de schooluniformen en schoenen van school lijkt het allemaal heel wat.
Maar nu zie je pas hoe ontzettend schrijnend de situaties zijn en dat er echt armoede is.

Voor het schoolhek stonden twee kinderen bij de poort te wachten met een tasje.
We hadden nog even tijd om met alle kinderen te spelen, dus we deelden ballen uit.
Zo konden ze voor het eten nog even spelen.
Albert vertelde ons dat de kinderen er al vroeg waren en dat een groot deel van de kinderen nu op het speelveld was.
Maar als ze straks weten dat hier een bordje rijst te krijgen is, komen ze overal en nergens vandaan.

En dat was echt zo.
Het keukenteam was bijna klaar met alle bordjes vullen en het schoolplein stroomde vol.
Omdat de schilders bezig waren met verven en we de dining room nog niet willen gebruiken met zoveel kinderen en weinig toezicht, besloten we de kinderen hun bordje te laten ophalen bij het uitgifteloket en het buiten voor de klaslokalen op te laten eten. Het was droog, en buiten heb je net wat meer ruimte met zoveel kinderen.
Per tien mochten ze naar binnen, waar Job samen met het keukenteam de bordjes uitdeelde.
Nu zagen we ook waar die tasjes voor waren, want ineens viel het kwartje.
Heel veel kinderen kwamen rennend de dining room uit met een bordje rijst.
Uit het tasje kwam een leeg bakje met een deksel.
En wat er toen gebeurde…

Handjes graaiden door de borden en het eten werd verdeeld.
Zelf een paar hapjes nemen en de rest in het bakje.
Albert vertelde wat de reden was:
Deze kinderen hebben echt niets thuis.
En omdat het geen school is, hebben ze dus ook geen eten.
Hun moeder stuurt hen dan hierheen en zegt dat ze ook iets voor thuis moeten meenemen.
Het zijn niet alleen kinderen die bij onze school horen, maar ook kinderen van andere scholen of uit de wijk.
Soms komen ze zelfs van uren lopen, omdat ze weten dat er in de vakantieperiode bij Ruth’s Shelter gratis eten is.
De deksels gingen op de bakjes, ze gaven hun bordje terug en renden het schoolplein af.

Oh, wat zou ik die kindjes eens willen achtervolgen.
Dat ze dan thuiskomen en er misschien nog wel meer broertjes, zusjes en een moeder zijn.
Dat ze allemaal een handje uit het bakje nemen en daarvan genieten.
Dat is dan hun eten van die dag.
Het is niet in woorden uit te drukken.

Snel liep ik naar de keuken en vertelde Job de reden van de bakjes.
Die had het inmiddels ook door en vulde daarom de bakjes voor de kinderen en gaf ze een extra bord.
Die handjes, die oogjes, en dan dat handje in dat bordje…
Binnen no time waren de bordjes helemaal leeggelikt. Er zat geen boon meer in.

Er was een jongetje dat de dining room uit kwam rennen.Ik denk van een jaar 4 of 5.
Hij zette zijn bordje neer en wist niet hoe snel hij het eten in zijn meegebrachte doosje moest stoppen.
We snelden naar de keuken, gaven hem een extra bordje, dat hij ook echt binnen twee minuten op had.

Een ander meisje van nog geen drie jaar hield angstvallig haar hand op het gevulde bakje.
Ze keek om zich heen en ging hard huilen.
Ik vroeg aan Albert: “Waarom huilt ze nu?”
“Omdat ze bang is dat het afgepakt wordt.”

We hielpen haar met het deksel op het bakje en ze rende weg.
Alsof ze de grootste schat van heel Kenia in haar handjes had.

Vandaag werden we dus echt weer even stilgezet en met de neus op de feiten gedrukt.
Hoe het er in de vakantiedagen aan toegaat. De nood is groot, de armoede is er zeker.

Niet alleen kleine kinderen kwamen voor een bordje eten, ook jongens van 18 jaar stonden in de rij.
Er kwam zelfs een voorbijganger van middelbare leeftijd langs die om een bordje eten vroeg.

Gelukkig was er meer dan genoeg en hebben alle kinderen een bordje eten gehad.
En ook alle meegebrachte doosjes werden gevuld. Heel fijn!

Morgen zijn ze weer welkom bij de dining room, waar het keukenteam van Ruth’s Shelter het eten kookt.

Vandaag hebben de schilders de buitenkant van de dining room geverfd en ook de vloer is helemaal klaar.
Het is echt prachtig geworden.
Ook het aanrecht, waar straks de kinderen hun handen kunnen wassen en hun drinkfles kunnen vullen, is bijna gereed.
Het bankje voor de kleinste kinderen werd vandaag geleverd, zodat ook zij goed bij de kraan kunnen.

In de keuken hadden we nog een handig rek laten maken, waar de bezems, dweilen enzovoort aan kunnen worden opgehangen. En toen we vandaag in de keuken stapte, waren we zeer tevreden. Want alles was opgeruimd, en ze vertelde ons dat ze blij waren met de tips om dingen op te ruimen en te organiseren. Voor ons iets heel vanzelfsprekend, maar voor hen echt niet.

Kortom: het was een productief dagje, maar ook een dag met heel veel ontroerende indrukken.
We zijn blij dat we de 500 kinderen iedere dag kunnen helpen, zodat ze naar school kunnen, onderwijs krijgen, voedsel krijgen, maar ook uit de Bijbel mogen horen vertellen.
Maar als je dan vandaag weer zo’n grote schare ziet op het schoolplein, in gescheurde kleding, op blote voetjes, met meegebrachte bakjes van thuis… dan huilt je hart.

We hopen en bidden dat we ook voor deze kinderen kunnen en mogen blijven zorgen. Financieel gezien komt er natuurlijk een kostenplaatje bij, maar we hopen en bidden ook op jullie steun. We gaan nadenken hoe we dit kunnen aanpakken, en voor de kinderen uit Kenia ook in vakantie dagen kunnen zorgen. Al is het maar met een bakje voedsel, of een bordje rijst.

Een hele lieve, warme groet van ons twee,

Job & Piek