Vrijdag 31 juli

Ook vandaag was het weer een enorme drukte voor de keuken van Ruth’s Shelter.

Het fijne was dat de kinderen na hun beker porridge fijn even konden spelen op het schoolplein.

Van de glijbaan, met de ballen die we hadden om mee te spelen en de springtouwen. Alles werd zeer gewaardeerd en er werd intensief mee gespeeld.

Omdat we gisteren goed hebben kunnen zien waar het qua snelheid en werk voor de keukenstaf op vastliep, keken we vandaag even aan hoe en wat.
Soms leer je van dingen, en het mooie is: het keukenteam heeft de volle verantwoordelijkheid voor deze kinderen. Dus het is heel fijn als er met hen wordt meegedacht.

Zo zorgde Linda ervoor dat alle kinderen zich aan één kant van het schoolplein verzamelden.
Toen maakte ze twee hele lange rijen met alleen de kleinste kinderen, zodat zij als eerste werden voorzien van eten.

Toen ze heerlijk aan het spelen waren, zagen we al dat sommigen een bakje onder hun shirt of jurk hadden.
Ook zaten er heel veel kinderen een soort van energieloos te wachten onder de veranda, met in hun handen een tasje met daarin kleine bakjes.

Ook het jongetje van gisteren met het rode broekje was er weer, samen met zijn zusje.
Je kon echt zien dat ze weinig kracht hadden, want zelfs met een bal spelen was te veel voor hem.

In de keuken werd keihard gewerkt om alle bordjes te vullen.
Albert en Omiso schepten de borden vol en Job maakte netjes rijen op het aanrecht.
Mama Aisha en Martha zorgden er samen met Ronald, de poortwachter, voor dat alle kinderen een bordje kregen.
Ook konden alle extra bakjes die waren meegenomen gevuld worden.

Albert vertelde dat er nog meer kinderen waren dan gisteren. Dat kwam omdat ze het allemaal doorvertellen.
Nadat alle kleinste kinderen waren voorzien, kwamen de grotere aan de beurt.
Ook deze keer stonden er gewoon moeders met baby’s op hun arm in de rij, maar ook grote jongens van een jaar of 18 à 20.

Buiten konden de kinderen onder de veranda alles opeten.
Sommigen renden meteen na het eten het schoolplein af met hun gevulde zakje of tasje.
Het blijft ontroerend en dan besef je weer hoe goed wij het hebben in Nederland.

Na de lunch werden alle bordjes afgewassen en aten we met het keukenteam in de eetzaal.
Tijdens het eten hadden we een soort evaluatie.
Wat ging er goed, wat ging er mis en wat kan er beter?
Ieder keukenteamlid doet zijn best; ze werken allemaal keihard.
Ze vonden het ook heel fijn dat we ze wat handvatten gaven om ook in de vakantieperiode voor deze grote schare te kunnen zorgen.

Er bleven na de lunch flink wat kinderen op het schoolplein hangen.
Tussen de spelende kinderen zagen we ineens een kindje onophoudelijk huilen.
Dat ging over in krijsen.
Omdat het een roze shirtje aan had, ging ik ervan uit dat het een meisje was.

Albert probeerde in het Swahili te achterhalen wat er aan de hand was.
Hij had nog honger… waarschijnlijk al een poos niets of weinig gegeten.
Al snel kwam zijn zusje aangerend en samen hebben we hun nog een bordje rijst gegeven.
We pakten een bakje en gaven hun een pakje melk, dat direct werd opgedronken.

Toch bleven ze hangen, want aan het einde van de middag ‘zwierven’ ze nog op het plein.
Een hele beker water klokte hij weg en met nog een extra pakje melk in zijn broekzak verliet hij hand in hand met zijn zusje de eetzaal van Ruth’s Shelter.

Een kleine indruk van de kinderen in de wijk.
Ook vandaag werden we weer geconfronteerd met de armoede.
Dat zelfs na het eten jongens uit de slang die aangesloten is op de kraan staan te drinken.

Soms zeggen wij wel eens tegen elkaar: ze hebben hier ook gewoon geen besef van dagen.
Iedere dag is voor hen hetzelfde en iedere dag is weer een dag om te overleven.
Wat een groot verschil met ons, hè?
Iedere keer weer beseffen we hoe goed wij het hebben. Als kinderen, maar ook als volwassenen.

Dat je op de vrijdagmiddag met een leeg bakje, waarschijnlijk gewoon ergens van de straat gepakt, naar de keuken komt voor een bordje rijst.
En dat het de bedoeling is dat dit bakje vol thuis komt, waar waarschijnlijk een moeder met andere familieleden woont.
Onbegrijpelijk!

Ook vandaag is de dag weer heel snel gegaan.
Aan het einde van de middag deden we nog boodschappen voor handige, functionele dingen voor in de keuken.

We mogen terugblikken op een mooie, fijne en bijzondere week.
Heel blij zijn we ook dat we nog een weekje langer hebben bijgeboekt. Zo hebben we nog net wat meer tijd om alles met een gerust hart achter te laten.

Buiten de diningroom wordt het ook steeds meer en meer af. Heel fijn!

Morgen is het zaterdag, dan wordt er niet gekookt.
Maar de kinderen zijn er altijd, dus die hopen we zeker weer even op te zoeken.

We kregen de afgelopen dagen weer nieuwe sponsors erbij, echt heel fijn!
Zo kunnen er steeds meer kinderen naar school en krijgen ze een sponsor.
En ook in vakantiedagen kunnen we doorgaan met het uitdelen van eten.

Voor € 25,00 per maand sponsor je een kindje bij stichting Ruth’s Shelter.
Het krijgt onderwijs en twee maaltijden per dag.
Maar bovenal het allerbelangrijkste: de kinderen horen uit de Bijbel vertellen.

Een lieve groet van Job & Piek