Dinsdag 4 augustus

Het lijkt wel alsof de dagen sneller gaan! Ook deze dag is weer voorbijgevlogen.

Vanmorgen, toen we het schoolplein opreden, waren alle kinderen lekker aan het spelen.
We hoorden vanuit de nieuwe diningroom een gezellig geluid. Wat bleek?
De leraren die aanwezig waren en het team van Ruth’s Shelter waren samen koffie aan het drinken.
Ontzettend leuk! En gezellig. We hebben goed laten merken dat we dit echt ontzettend leuk vinden.

Sommige leraren waren aanwezig voor extra bijlessen in de vakantie.
Er werd vandaag porridge en lunch uitgedeeld vanuit de keuken van Ruth’s Shelter.

Job besloot met een verfkwast en een blik verf aan de gang te gaan en zelf namen we een kijkje op het speelveld.
Daar was Linda heerlijk aan het spelen met de kinderen.
Ze had groepen gemaakt en zo hadden ze allemaal iets te doen.
Heel leuk! De kinderen genieten van deze aandacht.

Al snel was het tijd voor de lunch.
En ook dit gaat steeds sneller. Alle kinderen verzamelen zich aan één kant van het plein.
De aantallen tellen, de kleintjes eerst. Allemaal in de rij, eerst handjes wassen. Daarna de grotere kinderen.
Ook vandaag waren het weer ontzettend veel kinderen.
Het jongetje dat ons al de hele week opvalt, was er weer.
Samen met zijn zusje. Ook zij zaten samen aan hun eigen bordje en later deelde het zusje haar bordje.

Al een aantal dagen vroeg ik me af hoe deze kinderen hier terechtkwamen. En in wat voor thuissituatie ze leven.
Waarschijnlijk niet zoals ieder ander kind, want iedere dag waren ze er. En iedere keer aten ze hun bordje leeg. En iedere keer ging er een gevuld bakje mee naar huis.
Vandaag was hij denk ik zijn bakje vergeten, want dat kon ik nergens ontdekken.
We vulden in de keuken twee bakjes met eten en daarbij een fles met vers water, en zagen ze net het schoolhek uit lopen.
Snel gaf ik de flessen en de bakjes met eten.
Wat zo tegen mijn gevoel inging, want er waren veel kinderen bij. Maar van hen wist ik dat ze op school zaten. En deze kinderen had ik nog nooit gezien… Dus zij hadden geen eigen waterfles gekregen, met de opening van de diningroom.
Ik besloot ze achterna te lopen, met de gedachte: ze wonen wel in de buurt.
Maar na vijf minuten lopen dacht ik: waar kom ik terecht?
Gelukkig liep ik met een groep kinderen, dus onveilig voelde ik me zeker niet. Maar ik stuurde wel snel Job een berichtje dat ik ‘even’ mee was.
Ik vroeg hun of het nog lang duurde, en terwijl ik die vraag stelde schaamde ik me.
Niks duurt lang en niets is ver weg. Want deze hele tocht lopen zij dus iedere dag naar de keuken van Ruth’s Shelter. En dan ook nog op blote voeten of op kapotte slippers.

Eindelijk kwamen we bij een huisje aan, gemaakt van klei.
De hele waslijn hing vol. We doken eronderdoor en wat we toen zagen… Dat is niet in woorden uit te drukken.
Dan sta je daar. Een moeder op de grond, met een teil was voor zich. En een vader die alle was ophing. Daaromheen kinderen van verschillende leeftijden.
Het jongetje liet zijn gekregen doosje met eten aan zijn moeder zien en dronk daarna gulzig uit de fles met water.
Het zusje kroop verlegen naast haar moeder.
De vader was ontzettend open en sprak goed Engels. Hij bood mij een stoel aan. Maar toen hij de stoel ergens achter hem vandaan wilde pakken, bleek het een plastic stoel te zijn waarvan de leuningen waren afgebroken en de achterkant loshing. Waarschijnlijk hun enige stoel…
In alle schaamte vertelde ik dat ik hun kinderen was gevolgd.
Hij vertelde dat ze geen eten hadden en dat hij ze daarom naar Ruth’s Shelter stuurt, omdat het daar gratis is.
Samen met een ander gezin, zijn vrouw en zijn eigen zes kinderen woonde hij in het huisje achter hem. Het had niet eens een deur, want er hing een laken.
Zijn vrouw, die geen woord Engels verstond, keek met grote, verslagen ogen.
Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, wat ik moest zeggen. Ik voelde me een indringer.
Maar de man bleef praten en vertelde dat hij dankbaar was dat er vandaag weer eten was.

Maar dat zijn grootste zorg de kinderen zijn. Geen school, dus ook geen toekomst.
Met toestemming vroeg ik hun namen en maakte ik een foto, zodat ik deze aan de school kon laten zien, met de vraag of ze deze kinderen alsjeblieft in ons sponsorprogramma kunnen opnemen.
Deze kinderen moeten net als andere kinderen naar school en twee keer per dag een maaltijd krijgen. Maar bovenal, ze hebben ook een ziel! Voor de eeuwigheid.

We vertelden dat ze deze drie weken iedere dag welkom zijn voor eten.
Dat ze altijd mogen komen spelen.
En dat we er alles, maar dan ook alles, aan gaan doen om deze kinderen op school te krijgen.

De terugweg wist ik niet goed. De vader moest hard lachen.
Hij zei: “Mijn kinderen wijzen je de weg!”
En zo verlieten we het huisje… De ouders bleven achter en de kinderen wezen mij de weg terug naar de keuken van Ruth’s Shelter.

Op de heenweg huppelden ze voor me uit. Het jongetje was zo mager dat zijn broek continu afzakte.
Af en toe keek hij om, met oogjes en een blik die leken te vragen: volgt ze me?

Op de terugweg gaven ze me een hand, allebei aan één kant.
Engels verstonden ze niet, maar met gebaren kwamen we eruit.

Och, wat is er veel verdriet en ellende op deze wereld.
En er zijn zoveel kinderen, zoveel zielen. Ook hier in Kenia.
Daarom zijn we blij en dankbaar dat we iedere dag, mede door jullie steun en hulp vanuit Nederland, iets voor deze kinderen kunnen betekenen bij de stichting Ruth’s Shelter.

De rest van de dag hebben we nog inkopen gedaan voor in de keuken, alles opgeruimd en met het team roosters gemaakt voor hun werkzaamheden. Voor hen heel fijn, zodat ze allemaal weten wat er van hen wordt verwacht.

We hopen morgen weer op tijd naar school te gaan.
Daar te helpen waar dat kan.

Een lieve, warme groet,

Job & Piek