Donderdag 5 februari 2026

Vandaag reden we met z’n zessen richting de school.
Daar aangekomen waren ze in de keuken al druk bezig met het maken van de porridge.
Iedere ochtend krijgen de kinderen een beker; voor de meeste kinderen is dit hun eerste maaltijd.
Albert uit de keuken vertelde ons dat kinderen in de ochtend al om half acht beginnen. Veel kinderen zijn dan zwak en moe.
Maar als ze om half negen hun ‘ontbijt’ krijgen, fleuren ze helemaal op.
Ze krijgen weer wat meer energie en kracht.
Zo fijn om dat te zien: dat ze dan één voor één komen aanrennen en hun beker dankbaar in ontvangst nemen.

Mama hadden ze natuurlijk alweer eventjes niet gezien, dus die trok veel bekijks. ( Mama Bianca)
Vooral haar moedervlek vonden ze erg interessant en die werd door wel 45 vingertjes aangeraakt.

Niels-Jan en Tjeerd zagen er wel sterk uit, dus vonden ze het leuk om om de beurt even opgetild te worden.

Jacob en Job reden naar het verblijf voor de koffers en wij doken de keuken in.
Omdat we nieuwe kasten hebben, besloten we alles af te wassen, schoon te maken en een plekje te geven in de tijdelijke opslag.
We hopen dat, als de diningroom straks af is, we daar een grote opslagruimte kunnen creëren voor de voedselvoorraad.

Het was zo’n leuk gezicht toen de kinderen voor de keuken hun beker porridge opdronken en ze om de beurt even om een handje kwamen.
Daarna zagen we een meisje zitten voor haar twee andere kinderen, en ze zat hard te gebaren en te kletsen.
Stiekem vroegen wij ons af waar zij het nu over hadden. 🙂

De jongens besloten een begin te maken met het verven van de school.
Zoals altijd viel dit weer anders uit dan verwacht en bleek dat de verfrollers geen succes waren.
Want als je rolde, kwam de halve stucmuur mee.
Dus werden de kwasten gebruikt. Ze verfden eerst het witte, daarna het blauwe.
Jacob vond het nodig om Niels-Jan onder te kliederen en Tjeerd kon het niet laten om Albert zijn neus van verf te voorzien.

Tijdens de lunch hebben we geholpen met het uitdelen van eten.
500 bordjes met bonen en een appel werden er uitgedeeld.
De kinderen waren enorm blij met de appels; ze hebben echt zitten smullen.

De kinderen komen per klas hun bordje halen. Zo zitten er in playgroup (de jongste klas van de school) een tweeling.
Twee jongetjes, echt mini’s.
Maar ze missen enorm hun moeder, dus huilen veel. En ze gaan nog harder huilen als er witte mensen in de buurt komen.
Zo kwamen ze vanmiddag al huilend hun bordje eten halen; ze waren echt ontroostbaar.
Gelukkig konden we ze troosten en hebben we ze een bordje eten gegeven met een appeltje.

De meeste kinderen aten eerst hun bonen op en genoten daarna van de appel.
De bordjes werden leeg gelikt en ik weet bijna zeker dat ze het klokhuis en al hebben opgegeten.

Vanuit Nederland hebben we veel speelgoed, maar ook educatieve dingen meegenomen. Deze hebben we al deels kunnen uitdelen.
Zo hebben de drie kleinste klassen nu: magneten om mee te spelen, een doos vol Duplo (gekregen van een lieve sponsor), auto’s om mee te spelen en voor de meisjes poppen.

De kinderen stonden te popelen om ermee te spelen.
Maar we hebben beloofd morgen aan de juf uit te leggen wat handig is: om de kinderen om de beurt in groepjes met het speelgoed te laten spelen.

In de middag hadden we nog wat gesprekken en al snel mochten de kleintjes alweer naar huis.
Terwijl we op de motors wachtten, speelden we nog wat met de kinderen op het plein.
De kleinste klassen mochten allang naar huis, maar bleven natuurlijk plakken, want het was veel te gezellig met de jongens.
Bij mama kroop er eentje op haar rug en een ander dacht: ik kruip daar ook achterop.
Jacob en Job hadden ook meteen een groepje vriendjes en Niels-Jan speelde een potje jeu de boules met steentjes.

Het pand waar de toekomstige diningroom komt, is nog niet helemaal plat!
Het is echt een enorme klus, zeker in deze hitte. We hebben echt bewondering voor de bouwvakkers.
Op de Keniaanse manier wordt het pand eerst helemaal leeggehaald.

De dag is echt voorbij gevlogen.
Wat heel mooi is om te zien, is dat de actie voor het schoolmeubilair een groot succes is.
Enorm bedankt daarvoor, we zijn er bijna!! 🙂

Morgen hopen we bij gezondheid weer vroeg naar school te gaan.
We hebben weer een volle dagplanning.
Iedereen bedankt voor de lieve, meelevende berichten.
Het is enorm fijn om nu met elkaar hier te zijn. We kijken ook enorm uit naar papa en Carel (het broertje van Piek).

Een hele lieve warme groet,

Van ons zessen.