Vrijdag 24 juli

Vandaag alweer de laatste schooldag van de week.
Wat is deze voorbijgevlogen, en wat is er veel gebeurd de afgelopen week.

De examens zijn begonnen, de dining, eetzaal en keuken worden steeds meer realiteit.
Alle kinderen zijn op de foto geweest, de oude keuken wordt steeds leger en kaler.
En wat kijken we uit naar de nieuwe dining.

Afgelopen dagen heeft het ook een aantal dagen geregend, en we hebben heel goed kunnen zien dat de dining niet alleen functioneel gaat zijn voor het eten, maar ook voor andere bijeenkomsten.
Zo kunnen ze de dining gebruiken voor klassikale activiteiten, maar ook voor leuke en leerzame momenten.
Ook voor teamoverleg en leerlingen die extra hulp nodig hebben. We gaan er heel, heel veel plezier van hebben.

Helaas gaat het echt op een Keniaans tempo en zitten er de laatste dagen een aantal dingen niet mee.
Tegels die op zijn… Maar ook in de keuken een verkeerd afgemeten aanrecht. Ook de vloer neemt echt enorm veel tijd in beslag.
Omdat je dit maar één keer goed kunt doen, willen we de basis echt zo goed mogelijk laten uitvoeren.
Omdat we willen dat je vanaf de bovenbouw ook droog over kunt lopen naar de dining, komt er aan de voorkant nog een stuk overkapping.
Ook de kookpotten uit de oude keuken moeten worden verhuisd en alles moet nog schoon en geschilderd worden opgeleverd.

Morgen hopen we weer naar de dining te gaan, zodat we de kookpotten op de juiste plaats kunnen laten ingraven.
Dit is allemaal heel belangrijk, zeker omdat de keuken iedere dag gebruikt gaat worden en er ook iedere dag voor meer dan 500 kinderen wordt gekookt.
Volgende week hebben de kinderen vakantie, en ook dan zijn ze welkom bij de keuken van Ruth’s Shelter.
Maar dit kost echt nog de nodige uitleg en werkzaamheden om alles zo voorspoedig mogelijk te laten verlopen. 🙂

Vanmorgen hebben we de foto’s doorgenomen met de leraren, van de kleinste klassen, naar aanleiding van de foto’s die zijn gemaakt.
Tussen de examens door kon de juf ons vertellen wie wie was. Heel fijn voor het versturen van de sponsorpost straks. Ze lijken namelijk zoveel op elkaar, dus het is wel fijn dat de juiste sponsor de juiste foto ontvangt. : )

Omdat ons lieve nichtje Marie vandaag jarig is, zongen we voor haar en hebben we even via FaceTime gebeld.
Heerlijk! En omdat de kleinste kinderen geen bingo kunnen spelen, kregen zij een klein pakje biscuits.

Daarna hebben we, zoals beloofd, met de klassen Grade 1, 2, 3 en Grade 6 bingo gespeeld.
Grade 1, 2 en 3 zijn echt nog kleintjes en ik had voor hen speciaal een eigen bingospel gemaakt.
Maar ook dat viel nog tegen, zó moeilijk.
Haha.

Zodra ik het ging uitleggen en als voorbeeld zei: “Je moet dus alle nummers die je hoort omcirkelen. Dus als je nummer 5 hoort, zet je daar een cirkel om.”
En als je nummer 12 hoort en je hebt die op je briefje…
Wat deden ze allemaal braaf? Juist ja, omcirkelen terwijl we nog moesten beginnen. Hahahaha.

We hadden verschillende kleine prijsjes, maar oh, wat waren ze er blij mee.
Een waterfles die ze lekker kunnen vullen met water, een pakje potloden, een rekenmachine, een Bijbeltje, een AudioBijbel of een stukje zeep.
Het is zo leuk om die glunderende oogjes te zien als ze bingo hebben.

In de pauze, of na schooltijd, vragen ze bijna allemaal of we snel weer een potje bingo spelen.
We hadden gezegd dat we morgen weer terugkomen en de kinderen vroegen of ze ook mochten komen.
Natuurlijk, dan krijgen ze allemaal een banaan en een zakje brood.

(Een sponsor uit Nederland wilde dit sponsoren, superlief.)

Er vroeg er eentje: “Hoe moeten we komen?”
Ik vroeg: “Hoe bedoel je?”
“Ja, moet ik mijn uniform aan?”
Zo lief.

Een klein meisje vroeg of we ook dat spel gingen doen.
Ik zei: “Welk spel?”
“Ja, dat bingo.”
Ik vroeg of ze dat leuk vond.
“Ja, ik wilde zo graag een eigen waterfles,” zei ze. 😉

Het viel me op dat de kinderen echt gewoon weinig hebben wat van henzelf is.
Sommigen hebben dan wel een schooltas, maar vraag niet hoe die eruitziet. Gaten, scheuren… Voor ons zou die allang bij de prullenbak liggen.
En toen we bingo speelden, deelde ik de briefjes uit en zei dat ze hun potlood moesten pakken…
Bijna niemand had een eigen potlood. Of een gevulde etui, zoals wij dat zouden hebben.
Wat een totaal andere wereld is het toch.
Wij fietsen naar de Hema of de Action, kopen dingen en denken er niet bij na.
En hier lenen ze gummetjes van elkaar…

Fahima was vandaag ook aanwezig.
Ze durfde alleen nog niet met haar prothese te lopen, omdat ze nog geen therapie heeft gehad. Ze weet nog niet heel goed hoe ze het beste kan lopen.
Het zal echt even wennen zijn.
Maandag krijgt ze een therapiesessie. We hopen dat het dan iedere dag een stukje beter mag gaan.

Joanita, het zieke meisje van afgelopen week, is echt heel erg opgeknapt.
Mede door de medicatie en de nodige zorg. Heel fijn!

En met lieve Rose, het meisje uit Grade 9, mag het ook beter gaan en zijn we heel blij dat het allemaal zo is afgelopen.
Want het had veel erger kunnen aflopen in haar situatie…

We kregen al een aantal berichtjes van mensen die graag een kindje willen gaan sponsoren. Ontzettend leuk en mooi.
Ook dit is zeker nodig, want er zitten heel veel nieuwe kinderen op de school, maar ook nog best veel zonder sponsor.
Hier hopen we maandag wat meer over te delen en te vertellen.

We kregen zelfs een berichtje dat iemand meerdere kinderen wilde gaan sponsoren. Echt heel fijn.
Maar of het er nu één is of meerdere, een vrije gift of anoniem… We zijn met alles blij en met elke manier van doneren of sponsoren.
We hopen binnenkort ook op onze website nieuwe doneerlinks te maken, zodat je bijvoorbeeld ook een rondje fruit kunt sponsoren. Of een pakje melk, een banaan of een ei voor alle kinderen.

Voordat we het wisten was het alweer vijf uur.
Aan de energie van de kinderen was dat niet te zien, maar wij voelden het best. Haha.
De warmte en het vele werk dat er iedere dag te doen is…
We zijn, zoals we gisteren al zeiden, dankbaar dat we de kracht en de gezondheid ervoor krijgen.
Maar ook voor de steun en liefde vanuit Nederland!

Een lieve, warme groet vanuit Kenia.

Job & Piek