Vrijdag 6 februari 2026

We kwamen er gisteren achter dat we acht jaar geleden voor het eerst de reis naar Kenia maakten.
We blikten terug op alle herinneringen….
Hoe we voor het eerst de wijk inliepen, hoe we de eerste bananen uitdeelden.
De pakjes melk, de kinderen die overal vandaan kwamen.
Het hele kleine meisje Mary, dat nog geen jaar oud was en op de grond zat te spelen met dopjes van lege flessen.

En nu? Acht jaar later…
Wat is er ontzettend veel gebeurd in die tussentijd.
Het ontstaan van de stichting, de ontzettend grote sponsorkring die we mochten ervaren.
Wat begon met één klein meisje, groeide uit tot een groep van zestig.
Waar er nu iedere dag meer dan 500 kinderen zijn die naar school kunnen en mogen.
Die onderwijs krijgen, een beker porridge in de ochtend en een bordje rijst als lunch met daarbij een stuk fruit.
Maar het aller, allerbelangrijkste: deze kinderen horen vertellen uit de Bijbel.

We zochten foto’s op van acht jaar geleden en herkenden mini-kinderen die nu zo groot zijn geworden.
Allemaal hele mooie, fijne herinneringen.

Mary, het meisje waar het allemaal mee begon, komt iedere dag naar school.
Ze geniet! Van de aandacht die ze krijgt van de leraren, en van het spelen met vriendjes en vriendinnetjes.
Ontzettend fijn!

Vanmorgen, toen we bij Ruth’s Shelter arriveerden, zijn we meteen de klassen ingegaan.
De jongens hebben nog wat metertjes gemaakt met de verfkwasten en hopen maandag weer verder te gaan.
In de klassen waren de drie kleinste groepen heerlijk aan het spelen met het meegenomen speelgoed uit Nederland.
We hebben de juf een klein beetje geholpen door wat structuur aan te brengen.
De klas telde vier lange tafels, maar er waren flink wat kinderen afwezig, dus er waren ook deels lege tafels.
De jongens lieten we met de auto’s en blokken spelen, de meisjes met de dieren en blokken en de andere meisjes met de poppen.

Oh, sommigen gilden van geluk.
We hadden niet voor ieder kindje een pop, dus ze moesten echt delen.
Gelukkig ging dit goed.

Vanuit Nederland hadden we een sponsor voor de lolly’s, dus ieder kind kreeg vandaag een lolly.
Eerst de drie kleinste klassen en daarna door naar de hogere klassen.
De kinderen glunderden al toen ze de mand met lolly’s zagen.
We hebben eerst nog een poosje met ze gespeeld. Voor sommige kinderen duurde dit te lang, dus werd er af en toe op ons been getikt en naar de mand met lolly’s gewezen. Met andere woorden… De hele kleinste kinderen spreken geen Engels, maar ze kunnen zich goed uiten.

Het was hilarisch toen we aan de juf vroegen of ze nu de lolly mochten.
“Ja hoor,” zei ze, “het is vrijdag, dan doen we veel leuke dingen, dus deel maar uit.”
Alle kleintjes hadden een lolly, en toen de laatste de lolly uit de mand pakte, zei de juf:
“Oké, allemaal de lolly even hier neerleggen, we gaan porridge halen.”
Sommige kinderen hadden de lolly al open of zelfs al in hun mond.
Maar nee hoor: alle lolly’s op een hoopje en ze renden naar de porridge.

Ik moest ineens denken aan een paar dagen terug, toen een meisje een snoepje had.
Ze vroeg aan mama of ze het open wilde maken.
Nog geen vijf minuten later zagen we in dezelfde klas een ander kindje met ook een snoepje in zijn mond.
We vroegen ons af waar die snoepjes vandaan kwamen. Wat bleek?
Het mini-snoepje ging van mond tot mond.
Toch geweldig…?

Terwijl Tjeerd, Job en Piek met een van de keukenmedewerkers op pad gingen voor de inkoop van eten, doken mama, Jacob en Niels-Jan een andere klas in.
Hier hadden ze een groot krat met magneten, ook meegenomen vanuit Nederland.

Al dit speelgoed hebben we kunnen kopen van de speelgoedactie die online op de website heeft gestaan.
Poppen, auto’s, poppenwagentjes, speelgoeddieren, spelletjes, enzovoort.

De kratten duplo, wat ook echt een geweldig succes is. Hebben we gekregen van een lieve, meelevende sponsor!!

De magneten vonden ze ook geweldig!
De één vond de plakkende vormen eerst een beetje eng.
Een ander kindje bouwde een soort huisje en riep trots: “Kijk!”
Jacob en Niels-Jan hebben zo weer een hele klas kunnen vermaken. Ontzettend leuk.
Zelfs juf Naomi vond het leuk om even mee te spelen, haha.

Het onderwijssysteem is anders dan in Nederland.
Zo wisselen de leraren ieder jaar van klas.
Het is leuk om te zien dat bijvoorbeeld juf Naomi uit PP2 eerst juf was in playgroup, daarna in PP1. Zo ziet ze de kinderen groeien!

Het inkopen duurde iets langer dan verwacht en al snel was het alweer einde middag.
We reden nog even langs de naaister, inmiddels een goede bekende van ons.
De jongens regelden maïs en sap voor de avond.
Want vanavond was het weer scoutavond! En daar hoort natuurlijk bij: popcorn, marshmallows en sap.

We reden rond half acht naar de school; inmiddels al flink donker.
Hier werden we hartelijk welkom geheten en al snel stond de popcorn te poppen.
Alles op de scoutingmanier, dus op een open vuurtje.
Daarna kregen alle kinderen een bekertje sap en werd er een kampvuur gemaakt.
Toen kreeg ieder kind een marshmallow. Ze hebben genoten.

Het was een enorm lange, intensieve dag.
Maar we genieten, iedere minuut.

Niet alleen wij, maar de kinderen ook.
Iedere dag vragen ze weer of we de volgende dag terugkomen!

Maandag, bij gezondheid, hopen we weer naar school te gaan.
De bankjesactie gaat ontzettend goed, we zijn er bijna 🙂
Als het goed is komen ze woensdag al een deel leveren en kunnen de namen er misschien al in.

De diningroom gaat ook iedere dag een stukje verder, maar het slopen kost enorm veel tijd.
Zeker met deze hoge temperaturen…

We wensen jullie allemaal een goed weekend.
Maandag D.V. hopen wij weer een reisverslag te maken.

Een hele lieve, warme groet,
van ons zessen uit Kenia 🤍