Woensdag 4 februari 2026
Vandaag was de grote dag dat mama, Jacob, Tjeerd & Nielsjan arriveerden.
Rond 11 uur Keniaanse tijd arriveerden zij, met een taxi vol koffers op het dak.
Heel fijn om ze weer te zien, de verhalen te delen die ze hebben meegemaakt tijdens de reis, maar natuurlijk ook de reden waarom ze hier zijn:
De kinderen, de school, de keuken & de bouw van de dining room bezoeken.
Dus na een opfrissing regelden we taxi’s en zo zaten we al achterop de motoren richting de keuken van Ruth’s Shelter.
Ze hebben een hele goede, rustige vlucht gehad.
Helaas moesten er bij hen wel koffers open, maar alles ging voorspoedig.
Een koffer vol met Bijbeltjes en speelgoed vonden ze vooral erg interessant. Na een Bijbel weggegeven te hebben, mochten ze door.
Aangekomen op de school waren alle kinderen in de klassen. We konden het niet laten en deden een rondje langs de klassen.
De kleintjes lagen te slapen en er was een klas zonder juffie.
Toen ze Tjeerd en Jacob weer zagen, veerde de klas op, terwijl ze eigenlijk een dutje moesten doen.
In de klas van Lumumba werd mama hartelijk welkom geheten door middel van een lied.
We beloofden morgen, bij gezondheid, terug te komen, want we vertelden hen dat ze een zeer lange reis hadden gemaakt.
Met de diningroom zijn ze nu echt begonnen.
Het hele dak is er al af en morgen waarschijnlijk alles plat.
Echt ontzettend gaaf.
Halverwege de middag zijn de ‘ net aangekomen reizigers ‘ even teruggegaan om een dutje te doen, terwijl Job en Piek nog wat afspraken hadden.
Na de vergaderingen besloten we op pad te gaan, want we willen morgen graag voor alle kindjes een appel!
Het kraampje waar we iedere dag langs rijden, reden we heen samen met de motorrijder en een van onze koks: Alfred.
Er lagen verschillende soorten appels. Na wat rekenwerk besloten we er 500 te nemen.
Wat kleine appeltjes voor de kleinere kinderen en wat grotere voor de oudere kids.
Één voor één werden de appels geteld, één voor één werden ze omgedraaid en in volgorde in de doos gestapeld.
Het was een komisch gezicht in de felle zon, maar het ging prima.
Ook dit is een typisch Keniaans voorbeeld, heerlijk die logica.
Ondertussen, terwijl de appeltjes één voor één van hand tot hand gingen, deden wij een rondje over het pleintje.
Er werd van alles gekocht.
We besloten voor de helpers kip te kopen en vroegen aan de dame of we mochten bestellen en een filmpje mochten maken van haar kraampje.
Blijft indrukwekkend, die Keniaanse kraampjes, maar ze was ontzettend ijverig en binnen een aantal minuten hadden we twee zakken vol met gebraden kip. 🙂
We kwamen nog een jongetje tegen van de school, want we herkenden hem aan z’n uniform.
We gaven hem een appel en zeiden dat we morgen voor alle kindjes een appel zouden hebben.
We brachten de appels naar school en reden nog langs een bouwmaterialenwinkel voor wat lege verfbakken, want de school krijgt een likje verf.
Morgen, bij gezondheid, hopen we vroeg naar de school te gaan.
Naast dat we in de keuken een handje meehelpen, ruimen we de koffers uit en delen we dit uit in de klassen.
We hebben nog wat vergaderingen op het programma staan. Kortom: we zullen ons niet vervelen.
De actie voor het schoolmeubilair staat online!
We hebben uw / jouw hulp nodig.
En hoe fijn zou het zijn als het deze weken gerealiseerd kan worden, terwijl wij hier zijn.
Zijn er vragen, app of mail gerust.
Een hele lieve, warme groet,
van ons zessen uit Kenia.
