Woensdag 5 augustus

Vandaag onze laatste ‘lange dag’ bij Ruth’s Shelter.
Morgen hopen we na het middageten onze koffers te gaan inpakken en worden we opgehaald door de taxi.
Toen we aankwamen, alweer bijna vier weken terug, wisten we niet hoe ver we alles af zouden krijgen.
Ook wisten we niet wat ons allemaal te wachten stond.
We hebben echt verschrikkelijk hard gewerkt. Niet alleen wij, maar ook de mensen hier.
De bouwvakkers, de aannemers, de mensen die om ons heen stonden. Maar ook het thuisfront en jullie als meelezers en sponsors.
Iedereen heeft op zijn of haar manier zijn steentje bijgedragen.

En kijk wat er nu staat: de dining room van Ruth’s Shelter. Een plek  waar iedere dag een heel team de zorg op zich neemt om voor 500 kinderen te koken.
Een plek waar kinderen in vakantiedagen, die vaak ontzettend lang zijn, maar ook gekenmerkt worden door honger en armoede, juist terecht kunnen en mogen voor een maaltijd in de dining room van Ruth’s Shelter.

Het is bijzonder fijn en we mogen terugblikken op een hele mooie tijd hier in Kenia.
Dat we iedere dag de gezondheid kregen, maar ook de liefde tot onze naasten.
Dat we dit, door jullie steun, konden doen hier in het verre Kenia.

We hebben veel nieuwe aanmeldingen voor maandelijkse sponsoring. Hier zijn we ontzettend blij mee.
Mocht je twijfelen: via de website kun je je aanmelden om een kindje te sponsoren bij Stichting Ruth’s Shelter.

Zodra we weer in Nederland zijn, hopen we alle mailtjes en nieuwe sponsors te beantwoorden.

Vandaag was een beetje een rommelig dagje.
We hebben met de kinderen gespeeld op het speelveld. De meiden uit Grade 8, die op school bijles hadden, hebben nog voor ons gezongen.
We hebben fijne en mooie gesprekken gehad met vrienden die altijd voor ons klaarstaan.
De kinderen kregen allemaal weer een beker porridge en een bordje rijst.

We hebben de roosters voor in de keuken gelamineerd.
Job heeft samen met de aannemer alles doorgelopen wat nog afgerond moet worden.
En de schilder is begonnen met het logo op de muur.
Kortom; er is weer veel gedaan rond de dining room.

Ook zijn er gesprekken geweest met de directie van de school over de kindjes waar we gisteren achteraan waren gegaan.
Dit wordt vervolgd…
En ik hoop dat we ze de volgende keer in schooluniform mogen zien zitten in de klas.

Morgen hopen we echt afscheid te nemen van de kinderen, het keukenteam en de leraren.

We blikken terug op een zeer mooie, ontroerende reis.
Een reis waarin veel gedaan mocht worden, maar waarin we ook goed werden geconfronteerd met de armoede in Kenia.

We zijn blij dat we alles zo kunnen achterlaten, zodat de keuken draaiende mag blijven.
Dat de kinderen iedere dag mogen komen.
Dat na de vakantie de klassen weer vol zitten.
En we nemen ze allemaal mee in onze gedachten. Maar vooral in onze gebeden. En we hopen, zo de Heere wil en wij leven zullen, hen snel weer te zien.

Een lieve warme groet,

Job & Piek